rúa dos libros

poesía contra a violencia de xénero:::

2011-05-18T08:13:00.000-07:00

Medos Romero (O POZO DA FERIDA)

Pode medrar ou sangue

e varrer as bágoas

dous ollos na distancia;

e a seca non ser

ou remate desta illa

por enriba dás nádegas.

Chove non fín do mundo.

Agardo a profecía

pendurando dá lúa.

A escuma arrefría ou corpo.

Lama verde me envolve

quizáis baixo ou sol,

nunca souben medilo,

nin a auga que flúe

sei se é muita ou pouca.

Non sei lavarme vos pés

fedorentos pra ti.

Chéiranme as zapatillas.

Escoitei vinte anos

que apestaba ou meu corpo.

Cheíranme as zapatillas

as rosas, de Febreiro,

polas que inda me lembras

(sentimental obxeto)

Agora fala un cego.

Fermenta a sua voz

que trae novas de morte.

Chora unha taloira.

Unha zoupada máis

dun home a sua doa.

Chove non fin do mundo.

-encertoulle ou coitelo

Ela quixo fuxir-

Non sei contar as moscas,

pouco poiden saber

ca carreira que fixen

dá linguaxe dos páxaros.

Mellor coidar ou gando,

¡non á Ornitoloxía!

pode ser luxuriosa.

Non faría bo caldo

Agochada cas ninfas.

-A muller esta morta-

(conta ou cego,ou can ladra)

Baixo a auga cuspida

bañeime muitas veces;

máis non foron dabondo

pra che esquecer do tufo.

As gordas non recendemos

nen somos atraentes.

As vacas xo dan leite.

Iso ou que ti dicías

Cando voltabas bébedo

e mallabas en mín.

Casei perto de tí,

Achegada ao teu lume,

De noivos na campiña,

ollamos arder París

e tamén Budapest.

Estoume desfacendo

baixo a choiva do fín.

Non será a seca.

Pode medrar ou sangue

e varrer as bágoas.

As moscas sotérranme

non me saen de enriba,

cómenme e fanme cóxegas;

e sen saber contalas

esmorece este corpo,

que deixei de querer

cando perdín o virgo,

e non topaba roupa,

pasando as xe ele

e ti aos clubs nocturnos.

Morreu ou noso fillo

neste útero podre.

Renunciou a nacer..

Procurareino agora

Cos anxos amarelos.

Non sei medír o sol

nin a auga que flue.

Aproveito as palabras

as oracións azúis

escritas non asfalto,

cos glóbulos que caen,

destes dedos de cera,

pra deixar testemuña

e entender que tí,

non eras unha mosca .

Hai un cheiro a morte,
a carne encetada pola ira.
Só vexo un campo cavado
a terra enxoita.
Terra sobre delas,
sobre das excluídas,
sobre das negadas sempre.
Hoxe mesmo chora outra nai.
Berra coma un animal ferido.
Sobre da caixa de madeira pousa
a súa mao. Sobre da mao a súa
flor ensanguentada.

Amores cativos (Rosalía de Castro)
Era delor i era cólera,
era medo i aversión,
era un amor sin medida,
¡era un castigo de Dios!
...Que hai uns negros amores de índole pezoñenta,
que privan os espritos, que turban as concencias,
que morden se acariñan, que cando miran queiman,
que dan dores de rabia, que manchan e que afrentan.
Máis val morrer de friaxen
que quentarse á súa fogueira.

OS PINOS:::

2011-05-09T07:59:00.000-07:00

A FALA:::

2011-05-09T07:56:00.000-07:00

Nobre e harmoniosa
fala de Breogán,
fala boa, de fortes
e grandes sen rival;
ti do celta aos ouvidos
sempre soando estás
como soan os pinos
na costa de Froxán;
ti nos eidos da Celtia
e co tempo serás
un lábaro, sagrado
que ao triunfo guiará,
fala nobre, harmoniosa,
¡fala de Breogán!

Ti, sinal misterioso
dos teus fillos serás
que polo mundo dispersos
e sen abrigo van;
e a aqueles que foran
nunha pasada edá
defensores dos eidos
contra o duro román
e que aínda cobizan
da terra a libertá,
nun pobo nobre e forte,
valente, axuntarás,
¡oh, fala harmoniosa,
fala de Breogán!

Serás épica tuba
e forte sen rival,
que chamarás aos fillos
que aló do Miño están,
os bos fillos do Luso,
apartados irmáns
de nós por un destino
envexoso e fatal.
Cos robustos acentos,
grandes, os chamarás,
¡verbo do gran Camoens,
fala de Breogán!

Campana de Anllóns:::

2011-05-09T07:54:00.000-07:00

E ti, campana de Anllóns,

que vagamente tocando

derramas nos corazóns

un bálsamo triste e brando,

de pasadas ilusións.

Alá nos pasados ventos

primeiros da miña vida,

oio os teus vagos concertos,

reló dos tristes momentos

da miña patria querida.

¡Cantas veces te lembrou

o que marchou para a guerra,

cando á súa nai deixou,

e partindo a extraña terra

de Baneira de escoitou!

¡Cantas do mar africano,

cautivo bergantiñán,

oio nun soño tirano

o teu tocar soberano,

aló nas tardes do vran!

Cando te sinto tocar,

campana de Anllóns doente,

nunha noite de luar...

rompo triste a suspirar,

por cousas dun mal ausente.

Cando doída tocabas

polas tardes á oración,

campana, sempre falabas

palabras con que cortabas

as cordas do corazón.

Estabas contando ós ventos

cousas do meu mal presente,

os meus futuros tormentos,

que dabas cos sentimentos

según tocabas doente.

Campana, se polo vran

ves lumiar na Ponte-Ceso

a cachela de San Xoán,

dille a todos que estou preso

nos calabozos de Orán.

E a aquela rula inocente

que me morría de amor

no regazo docemente,

tremendo como unha flor

sobre a escondida corrente;

diraslle que unha de ferro

arrastro, rouca cadea,

castigo atroz do meu erro;

e que dentro deste encerro

o seu amor me alumea.

Ei ti, golondrina errante

dos longos campos de Arxel,

se á miña terra distante

te leva o voxo constante

dille o meu penar cruel.

Se alguén por min preguntar,

dille que estou en prisións;

e unha noite de luar

iraste unha vez pousar

no campanario de Anllóns".

Así, triste en terra allea,

aló nas prisións de Orán,

cantaba un mozo de aldea;

e nos grillóns da cadea

levaba o compás coa man.

"Oh, nai da miña vida,

adios, adios, meu pai;

prenda de min querida,

adiós, oh, miña nai:

sombras dos meus avós,

río da Ponte-Ceso,

pinal de Tella espeso...,

acordávos dun preso

como el o fai

de vós:

campana de Anllóns,

noites de luar,

lúa que te pos

detrás do pinar;

adios...

adios...

adioooos...'

o vello e o sapo:::

2011-04-29T02:56:00.001-07:00

Deitado frente ao mar:::

2011-04-29T02:15:00.000-07:00

Longa noite de pedra

2011-04-29T02:13:00.000-07:00

cántiga:::

2011-04-29T02:11:00.000-07:00

Aí vén o maio, Curros:::

2011-04-29T02:08:00.000-07:00

Lela (Castelao):::

2011-04-07T08:33:00.000-07:00

Están as nubes chorandoPor un amor que morreuEstán as ruas molladasDe tanto como chovéuLela, LelaLelina por quen eu morroQuero mirarmeNas meninas dos teus ollosNon me deixes E ten compasión de minSen ti non podo Sen ti non podo vtvirDame alento das tuas palabras Dame celme do teu corazón Dame lume das tuas miradas Dame vida co teu dulce amor acceso á canción

Irreverencia relixiosa no trobadorismo galego-portugués:::

2010-12-13T01:52:00.000-08:00

Fronte á idea dunha sociedade medieval monolítica e exclusivamente submetida ao teocentrismo, nalgúns dos textos que conservamos do trobadorismo galego-portugués podemos observar o abrollar dunha percepción laica onde o individuo está disposto a manter unha posición irreverente cara ás convencións sociais da relixión cristiá.

Un bo exemplo disto achámolo nunha cantiga de Rodrigo Eanes de Vasconcelos, onde unha muller declara que se meteu monxa ("filhou orde") debido á obriga familiar (foi súa nai quen o decidiu), mais que dentro do seu corazón se manterá fiel ao seu amado e non a Deus.

Preguntei ũa dona en como vos direi:
"Senhor, filhastes orden?" E já por én chorei.
Ela enton me disse: "Eu non vos negarei
de com' eu filhei orden, assi Deus me perdon;
fez-mi-a filhar mia madre, mais, o que lhe farei?
Trager-lhi eu os panos, mais non o coraçon."

Dix' eu: "Senhor fremosa, morrerei con pesar,
pois vós filhastes orden e vos han de gardar".
Ela enton me disse: "Quero-vos én mostrar
como serei guardada, se non, venha-me mal;
esto, por que chorades, ben devedes cuidar:
Tragerei eu os panos, mais no coraçon al".

E dix' eu: "Senhor minha, tan gran pesar ei én,
porque filhastes orden, que morrerei por én".
E disse inda logo: "Assi me venha ben,
como serei guardada dizer-vo-lo quer' eu:
se eu trouxer os panos, non dedes por én ren,
ca terrei o contrario eno coraçon meu".

(Para esta transcrición, parto da edición realizada por Manuel Ferreiro no libro As cantigas de Rodrig' Eanes de Vasconcelos, Laiovento, Santiago de Compostela, 1992.)

Arraianos:::

2010-10-08T03:24:00.000-07:00

A lectura de Arraianos ponnos a ollada e a imaxinación sobre un territorio, nas concas do Limia e do Arnoia, contra as serras do Xurés e Laboreiro, para moitos descoñecido; un mundo a trasmán, separado de todo, tanto de Galicia como de Portugal, habitado por xente distinta e misteriosa que sente a fronteira administrativa como un absurdo, incapaz sen embargo de borrar a conexión histórica e cultural entre os dous lados da raia. A recreación literaria deste espacio humano e xeográfico, adquire perspectiva e profundidade no percorrido da ficción a través de tempos e momentos históricos diferentes: a rebeldía romántica do Exclaustrado de Diabelle contra a cesión do Couto Mixto á Coroa española a mediados do XIX; a imposición ideal das autoridades republicanas en Ourense sobre os sublevados o 18 de xullo do 36; a violencia asasina das cuadrillas falanxistas nos primeiros anos da posguerra ou a persecución e captura de militantes galegos antifranquistas nos anos sesenta.

Ó servicio dunha relativa unidade temática, pretendida na común referencia espacial do conxunto, Méndez Ferrín emprega técnicas narrativas -ritmos, puntos de vista, construccións- moi diversas, ademais de facer un uso intencionado de formas dialectais do galego arraiano ou mesmo portugués estándar.

Un arraiano, de Vilanova dos Infantes, non podía ser de outra forma, lévanos deica terras escravas onde a xente mira con ollos vacunos e avultados. Xente coa que, por algunha razón, é preciso ter moito coidado.
A seguir ubicación do Couto Mixto.

SON DE POETAS:::

2010-09-29T03:06:00.001-07:00

Aquí poderás acceder a poemas musicados de toda a nosa historia...

literatura de posguerra: Uxío Novoneira:::

2010-06-03T08:22:00.001-07:00

acceso á páxina oficial

literatura de posguerra; Uxío Novoneira:::

2010-06-03T08:21:00.001-07:00

literatura de posguerra: Celso Emilio Ferreiro:::

2010-06-03T08:19:00.000-07:00

os libros galegos, na vangarda:::

2010-05-29T08:17:00.000-07:00

Este verán xa será posible acceder a www.meubook.com e adiantarse á ciberrúa dos libros

Ruta Currosiana:::

2010-05-21T02:35:00.000-07:00

O vindeiro martes 25 de maio o alumnado de 1º de Bacharelato realizaremos unha saída didáctica coa finalidade de coñecermos un pouquiño máis a figura dun literato insigne nas letras galegas do Século XIX: MANUEL CURROS ENRÍQUEZ

Obxectivo: Descubrirmos paisaxes, lugares, paraxes e elementos singulares do entorno próximo da vila de Celanova relacionados coa súa obra poética.

Quen é el? O noso poeta nace en Celanova o 15 de setembro do ano 1851, na Rúa do Gobernador n0 37, hoxe Rúa de Manuel Curros Enríquez, onde está a actualmente A Casa dos poetas. Da súa existencia en Celanova quedan as vivencias dos seus primeiros catorce anos, antes de fuxir a Madrid á casa dun irmán. Deste tempiño levará no fondo da súa alma, o cariño pola nai, a acedume por un pai imposible, a lingua do pobo labrego, os paseos co mestre Rebullo polo garimoso Val do Sorga, os soños e fabulacións dun neno que co tempo chegaría a ser o máis grande poeta civil de Galicia; nese lugar intermedio elixido por Rosendo da cabalo do ermo das poulas da Chaira do Leboreiro, e as veigas feraces e mimosas do río Arnoia, ó seu paso pola Terra de Celanova, camiño da Raia.

Como vai ser o roteiro? Trátase dunha rota circular: Celanova-Celanova cun percorrido de 8,1 Km. A duración aproximada da camiñata é de entre 3 a 3,5 horas.
Aínda que hai indicadores en todas as desviacións nos puntos sinalados no mapa o roteiro faise en grupo polo que ninguén ten que temer por desorientarse.
Accesibilidade O percorrido débese facer con roupa axeitada. En caso de chover moito, esta ruta tamén se pode facer ós anaquiños se for necesario.

o tempo; pódelo consultar na páxina web de METEOGALICIA, en principio esta é a súa predicción:
"Nos comezos da vindeira semana, estaremos baixo a influencia dunha borrasca que se situará ao suroeste da Península, polo que as probabilidades de chuvia serán altas. As temperaturas descenderán para quedar en valores propios da época do ano."
Por todo isto, considérate avisado-a de que hai que ir con roupa axeitada ás condicións metereolóxicas
Xantar? será tipo PIC-NIC polo que o deberás levar da casa. Enlaces de interese:
calendario
folleto
páxina web da FUNDACIÓN CURROS ENRÍQUEZ

a rúa dos libros está chea de librarías:::

2010-05-20T03:26:00.000-07:00

...e falan as libreiras sobre as novidades editoriais:

17 de maio: DÍA DAS LETRAS:::

2010-04-28T04:02:00.000-07:00

O vindeiro día 17 celebramos a festa das letras, o homenaxeado nesta ocasión é UXÍO NOVONEIRA, se andas un pouco perdido/a aínda sobre o poeta de Caurel, entra na web oficial sobre este autor e descubre o verdor dos seus versos

acceso á web de Uxío Novoneira

Bando:::

2010-04-15T09:00:00.000-07:00

Prohíbese, por orde da Alcaldia,
que medren porque si
as rosas do xardín municipal.
Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle á lúa
andar ceiba de noite polo ceo.
A lúa é unha tola que anda espida
dando mal exmpro ás nenas castas
i aos fillos de familia.
Pagarán trabucos os poetas.
Prohíbese soñar de 10 a 11.
Prohíbese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai sequia
pra que non fiquen baldeiros os pantanos.
Un só se pode emocionar
os Xoves e Domingos
cando toca
a Banda do Concello no quiosco.
Están fora de Lei
as estrelas, a Primaveira,
as flores i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumpra de orde do Alcalde.
Firmado e rubricado

Ficha de lectura:::

2010-03-11T01:02:00.000-08:00

ficha de lectura

libros de lectura de bacharelato NON OS PERDAS:::

2010-03-10T11:03:00.000-08:00

Libros de Lectura Para BACH-NOVO

poesía: Lucía Aldao:::

2010-03-10T09:10:00.000-08:00

Lucía Adao no Facebook e mais no myspace e no youtube:

O proceso contra Curros:::

2010-03-04T05:17:00.000-08:00

facelo de calquera forma:::

2010-03-03T02:06:00.000-08:00

Facelo parado fortalece a columna,
boca abaixo estimula a circulación do sangue,
boca arriba é máis pracenteiro,
facelo só é lindo, pero egoísta,
en grupo pode ser divertido,
no baño é moi dixestivo,
no auto pode ser perigoso...
Facelo con frecuencia
desenvolve a imaxinación,
entre dúas enriquece o coñecemento,
de xeonllos resulta doloroso...
En fin, sobre a mesa ou sobre o escritorio,
antes de comer ou de sobremesa,
sobre a cama ou na hamaca,
espidos ou vestidos,
sobre o céspede ou a alfombra,
con música ou en silencio,
entre sabas ou no "closet":
Facelo, SEMPRE é un acto de amor.
Non importa a idade, nin a raza, nin o credo,
nin o sexo, nin a posición económica...

'A esmorga', de Sarabela Teatro, pelexa polo Premio Max ao Mellor Espectáculo Revelación:::

2010-02-24T08:10:00.000-08:00

A compañía que dirixe Ánxeles Cuña competirá con outras trece polo galardón. Coincidindo coa conmemoración dos 50 anos da publicación da novela 'A Esmorga', a compañía Sarabela Teatro fixo unha adaptación da obra de Eduardo Blanco Amor. Agora a montaxe compite con outros catorce traballos no apartado de mellor espectáculo revelación dos Premios Max.

A adaptación, dirixida por Ánxeles Cuña, está protagonizada por Fernando Dacosta, Suso Díaz, Josito Porto, Elena Seijo, Sabela Gago, Nate Borrajo, Rosa Álvarez, Fina Calleha e Tito Asorey. Yuri Sidar e Vadzim Yukhnevic son os músicos que tocan ao vivo, mentres que Suso Díaz se encarga da escenografía e Ruth Díaz do vestiario.

Os Premios Max das Artes Escénicas, están promovidos pola SGAE, e nos últimos anos consolidáronse como uns dos galardóns máis importantes dos que se outorgan no Estado Español.

Rosalía, vixente 125 anos despois:::

2010-02-24T08:04:00.001-08:00

No aniversario do seu nacemento, sucédense os actos de homenaxe por todo o país. Os escritores en lingua galega lerán manifestos nas principais cidades.

Poucas figuras concitan a mesma unanimidade que Rosalía de Castro. No día en que se cumpren 173 anos do seu nacemento e no ano en que sumaremos 125 anos da súa ausencia, a escritora, poeta fundadora da literatura galega contemporánea e primeira feminista da nación galega, recibirá sentidas homenaxes por todo o país. O seu compromiso, aínda vixente hoxe, é reivindicado esta semana nos colexios, nos centros culturais e nas prazas públicas dunha Galiza que a lembra con orgullo e que a reivindica como referente.

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) realizará este mércores unha lectura simultánea en varias cidades do país.
Le máis en VIEIROS

dous poemas de Rosal´´ia para a clase:::

2010-02-05T10:03:00.000-08:00

Aqués que tén fama de honrados na vila,

Roubáronme tanta brancura que eu tiña;

Botáronme estrume nas galas dun día,

A roupa decote puñéronma en tiras.

Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;

Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;

Ó raso cas lebres dormín nas campías;

Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,

¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!

Quedei deshonrada, mucháronme a vida,

Fixéronme un leito de toxos e silvas;

I en tanto, os raposos de sangre maldita

Tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!

De min se mofaron, vendeume a xusticia.

- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...

Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.

Estonces cal loba doente ou ferida,

Dun salto con rabia pillei a fouciña,

Rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!

I a lúa escondiase, y a fera dormía

Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,

Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.

I ó lado, contenta, senteime das vítimas,

Tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... estonces, cumpreuse a xustiza:

Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

(Do libro Follas Novas de Rosalía de Castro)

Cando penso que te fuches,
Negra sombra que me asombras,
Ó pé dos meus cabezales
Tornas facéndome mofa.
Cando maxino que es ida,
No mesmo sol te me amostras,
I eres a estrela que brila,
I eres o vento que zoa.

Si cantan es ti que cantas;
Si choran, es ti que choras,
I es o marmurio do río,
I es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
Pra min y en min mesma moras,
Nin me dexarás ti nunca,
Sombra que sempre me asombras

Novos libros para a listaxe de Bacharelato:::

2010-02-05T01:59:00.000-08:00

Estes xa figuraban na listaxe:

ALERTA SENTINELA! M. X. Queizán Xerais:Unha militante comunista emprende unha desesperada folga de fame.

MEMORIA PARA XOANA Marica Campo Espiral Maior:Unha violinista fala coa súa filla non nacida sobre o pasado e futuro da familia.

A QUINTA DE SALER A. Rivero Coello Galaxia: Sobre o Couto Mixto.

RESISTENCIA Rosa Aneiros Xerais: Historia de amor no Portugal do S.XX.

ÁS DE BOLBORETA Rosa Aneiros Xerais: Nunca cafetería conflúen historias interculturais do mundo de hoxe.

O QUE É A VIDA: Manuel Lourenzo Xerais: Un repartidor de pizzas vive amores e aventuras.

A SOMBRA DESCALZA Ann Alfaya Xerais: Unha moza investiga o pasado familiar e restitúe as miserias da Guerra Civil.

RÚA CARBÓN Marilar Alexandre Xerais Fóra de Xogo: Unha moza descobre que seu pai está acusado de pertencer a unha banda terrorista.

CAPITAL, ÚLTIMA SESIÓN Miguel Anxo Fernández Galaxia: Aventuras.

AIRE NEGRO Agustín Fernández Paz Xerais: Unha moza está encerrada nunca clínica psiquiátrica.

PEPA, A LOBA Carlos Reigosa Edicións B: Mítico personaxe galego de loita en tempo de dictadura.

O CIDADÁN DO MES Diego Ameixeiras Xerais: Encontro entre o detective Horacio Dopico e Sonia Bouzas.

O LAPIS DO CARPINTEIRO Manuel Rivas Xerais: Historia ambientada na posguerra, nunca prisión en Compostela.

O SOL DO VERÁN Carlos Casares Galaxia: O suicidio de Carlos desata as lembranzas de Helena, que evoca os veráns compartidos. Unha historia de amor e morte.

RUÍDOS. RELATOS DE GUERRA Miguel Anxo Murado Galaxia Trátase de relatos bélicos.

A SAGA DUN AFIADOR X.L.F. ferreiro Xerais: Mundo tradicional galego.

MORRER EN CASTRELO DE MIÑO X.L.F. Ferreiro Xerais: A loita mantida polos veciños de Castelo para defender as súas terras na dictadura.

VALDAMOR Beatriz García Turnes Galaxia: Historia de amor.

UNHA ÁRBORE, UN ADEUS Marina Mayoral Galaxia: A historia dunha muller que, mentres planta unha árbore, vai evocando unha parte do seu pasado. Unha alma feminina delicada, intelixente e sensible.

UN NICHO PARA MARYLIN Miguel Anxo Fernández Galaxia: Unha divertida e paródica obra do xénero negro sobre a desaparición do cadáver de Marilyn Monroe.

O PORCO DE PÉ Vicente Risco Xerais: Aventuras. Novela canónica da literatura galega.

A ESMORGA E.B. amor Galaxia: Noite de Esmorga en Ourense relatada nun xuízo.

OS BIOSBARDOS E.B. Amor Galaxia: Varios relatos postos en ollos de nenos.

A LUS DO CANDIL/ CONTOS DA NÉBOA Ánxel Fole Galaxia: Historias de mortos, lobos, aparecidos. Novela de moito Medo

A NOSA CINZA Xavier Alcalá
Galaxia: Aventuras dun neno en época da posguerra, como vive a adolescencia, a escola...

CÁRCERE VERDE Xavier Alcalá Galaxia: Novela de aventuras na selva americana.

OLLOS DE AUGA Domingo Villar Galaxia: Novela de detectives en ambientación urbana galega.

DIARIO DUNHA NOITEBOA M. Jacobo González Outes Baía Edicións: Diario a través do cal se nos desvela a vida dun grupo de estudantes da Universidade da Compostela

ASÍ NACEN AS BALEAS: Anxos Sumai Galaxia: Unha bióloga que traballa coas baleas trata de responderse algunhas preguntas coa axuda do seu irmán.

Novas incorporacións á listaxe de Bacharelato:

RELATOS DE TERROR SOBRENATURAL Rober E. Howard Urco Gótica: Contos de medo

AS LÁGRIMAS DE SHIVA César Mallorquí Ed. Rodeira: Literatura de amor

AS SETE MORTES Carlos Vila Sexto Galaxia Relato de medo-terror

A PRAIA DOS AFOGADOS Domingo Villar Galaxia: Outra obra da súa triloxía

Romance da lingua galega / Darío Xoan Cabana:::

2010-02-04T03:53:00.000-08:00

Martín Codax:::

2010-02-04T03:44:00.001-08:00

De Catro a Catro:::

2010-02-04T00:23:00.001-08:00

Neste enlace tes acceso a algúns poemas comentados desta obra (interesante para 2ºBacharelato)

texto do himno galego, poema Os Pinos de Eduardo Pondal:::

2010-01-28T08:21:00.000-08:00

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente,
ao raio trasparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

-“Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

“Os bós e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso rouco son,
mais sóo os iñorantes,
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non os entenden, non,
“que á nobre prole insinen
fortísimos acentos,
non mólidos concentos
que ás virxes só ben están;
mais os robustos ecos
que, ¡oh, patria!, ben recordas
das sonorosas cordas
das arpas de Breogán.

“Estima non se alcanza
cun vil xemido brando;
calquer requer rogando
con voz que esquecerán;
mais cun rumor xigante,
subrime e parecido
ao intrépido sonido
das armas de Breogán.

“Galegos, sede fortes,
prontos a grandes feitos;
aparellade os peitos
a glorioso afán;
fillos dos nobres celtas,
fortes e peregrinos,
luitade plos destinos
dos eidos de Breogán”

“Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumplido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

“Teus fillos vagorosos
en quen honor sóo late,
a intrépido combate
dispondo o peito van:
sé, por ti mesma, libre
de indigna servidume
e de oprobioso alcume,
rexión de Breogán.

“Á nobre Lusitania
os brazos tende amigos,
ós eidos ben antigos
con un punxente afán;
e cumpre as vaguedades
dos teus soantes pinos
duns máxicos destinos
¡oh, grei de Breogán!

“Amor da terra verde,
da verde terra nosa,
acende a raza briosa
de Ousinde e de Froxán;
que aló nos seus garridos
xustillos, mal constreitos,
os doces e albos peitos
das fillas de Breogán;

lendo no PCPI:::

2010-01-27T09:26:00.000-08:00

ENTRA NA WEB DOS MEGATOXOS

OS MEGATOXOS E O APRENDIZ DE DRUÍDA
Cando Ruxe, Faísca, Ninfa e Lúa comezan este curso, apenas se coñecen. Mais un incidente inesperado fará que as súas vidas cambien para sempre. Decataranse de que teñen máis cousas en común que asistiren á mesma escola e máis preocupacións que entregaren a tempo os traballos de clase.
Estraños poderes, aventuras e misteriosos encontros. Todo isto mesturado nunha viaxe no tempo, na procura de respostas, na terra dos seus devanceiros ... os celtas.

OS MEGATOXOS E A ESPADA ESMERALDA
Ruxe, Lúa, Faísca e Ninfa están a vivir un curso escolar do máis emocionante. Tras desenvolver por accidente estraños poderes, un milleiro de problemas comezan a xurdir nas súas vidas.
Na procura dunha solución para a súa mutación xenética, viaxarán desta vez ao medievo, onde atoparán un antigo e misterioso mosteiro no que nada é o que parece.
Nesta nova aventura, os Megatoxos deberán medir a súa intelixencia e valor entre códices medievais, nunha biblioteca chea de enigmas e perigos, situación que porá en xogo a súa amizade.

lendo no PCPI:::

2010-01-27T09:23:00.000-08:00

Lectura:
A novela de Roland Limacher métenos no mundo limitado e previsible que rodea a Xil, un rapaz de catorce anos: os seus pais, o instituto, os compañeiros de clase, os profesores, en resumo, o aborrecemento dunha vida pechada a todo o que supoña incerteza, inseguridade e aventura. Ata que topa con Franz, un mozo coma el pero que vive dentro dun Cadillac nun cemiterio de coches, e mais cun mecánico vello que a xente considera algo tolo pero que en realidade só é un marxinado. A partir deste encontro a vida de Xil non volve se-la mesma, de ter que aturar unha chea de cousas que lle veñen impostas pasa a compartir un anaco de liberdade co seu novo amigo Franz; agora todo perde importancia ante o labor de reconstruí-lo vello Cadillac, e así xorden problemas coas autoridades, unha fuxida...
Chatarra dispón todo o seu material narrativo en torno a iso que se adoita chamar “malas compañías” pero que nun momento da nosa vida son as únicas compañías válidas, as únicas que nos poden axudar a ser nós mesmos, a que a vida sexa menos algo preestablecido e máis algo que ten valor precisamente por esa indeterminación que deixa un oco á liberdade.
Temas:
A personalidade e mailo mundo imaxinativo e emocional dos rapaces; sobre todo a súa posición fronte a unha sociedade pechada a todo o que é diferente. A percepción do mundo e os seus valores, entre eles a amizade, como posibilidades abertas. O dereito a escoller. A ansia de liberdade.
Xénero:
Novela. Trátase dunha narrativa que rompe co que vén sendo a literatura xuvenil convencional para dar paso a unha nova sinceridade expresiva.

DATOS TÉCNICOS: CHATARRA de ROLAND LIMACHER, EDITORIAL SOTELO BLANCO, ANO 1997, traducido por Xesús Lama Prezo: 7,40 Euros

O Lobishome de Candeán:::

2010-01-27T09:19:00.001-08:00

Nestes tempos en que xa non se escoitan ouveos a medianoite, en que os lobos visten coma persoas, pero pensan coma animais, ás veces aparecen rapazas mortas, abandonadas no medio do monte. Non hai explicación lóxica posible para iso, máis alá da eterna sede de sangue dos lobishomes.
Lectura para ESA

As sete mortes:::

2010-01-27T09:17:00.001-08:00

"Varona inclinouse sobre o cadáver e apartou a saba. Laura quedou paralizada. Soubo de inmediato que aquel caso non ía facer máis que complicarlle a vida..."
Un relato fascinante que combina crime, esoterismo e misterio. Para quedar atrapados ata a última páxina... polo inevitable.

Un tipo listo:::

2010-01-27T09:11:00.000-08:00

Un autor de moraña gaña o premio MANUEL GARCÍA BARROS.
Espirse. Un tipo listo non é unha novela autobiográfica. É evidente. E en cambio, algúns lectores que me coñecen percibiron nela moito de min. O máis curioso é que algún lector que non me coñece persoalmente chegou a dicirme algo similar, que na novela se notaba o toque autobiográfico. Que mo dixesen a propósito das dúas anteriores ata certo punto entraba dentro do normal. Que mo dixesen desta, non tanto. Pero despois de oír repetida a afirmación empecei a pensar que se cadara non andaban moi descamiñados, malia a miña inconsciencia inicial. Si. Porque no fondo, todo canto escribo sae de min, e sen eu sabelo é tamén a proxección de todo o bo e o malo que hai en min. Para alguén que sempre foi unha persoa tímida e un tanto reservada, constatar tal cousa é un exercicio de expiación, unha especie de catarse. Supoño que hai outra forma de escribir, fría e documentada, na que o autor ou autora non pon de si máis ca o oficio. Cada vez son máis consciente de que me está vedada. O cal implica forzosamente dúas consecuencias: que cada libro que publique será sempre unha prenda que me deixa un pouco máis espido ante os lectores, e que o número de libros que escriba é para min tan necesario coma limitado.

Cantares Gallegos, dedicatoria:::

2010-01-27T08:49:00.001-08:00

A Fernan Caballero.

Señora: Por ser muger y autora de unas novelas hácia las cuales siento la mas profunda simpatia, dedico á V. este pequeño libro. Sirva él, para demostrar á la autora de la GAVIOTA y de CLEMENCIA, el grande aprecio que le profeso, entre otras cosas, por haberse apartado algun tanto, en las cortas páginas en que se ocupó de Galicia, de las vulgares preocupaciones, con que se pretende manchar mi pais.

Santiago, 17 de mayo de 1863.

ROSALIA CASTRO DE MURGUIA.

A Gaita Gallega tocada pol-o Gaiteiro, ou sea Carta de Cristus para ir deprendendo a ler, escribir e falar ben a lengua gallega e ainda mais:::

2010-01-27T08:44:00.000-08:00

Para ver gratuitamente a edición facsimilar preme aquí:::

campanas de Bastabales:::

2010-01-27T08:16:00.000-08:00

adios ríos, adios fontes:::

2010-01-27T08:13:00.000-08:00

Once escritores gañadores do premio nacional de literatura asinan un documento contra o rumbo da cultura na administración:::

2010-01-26T00:11:00.000-08:00

Alfredo Conde, Paco Martín, Antón Santamarina, Xabier P. Docampo, Manuel Rivas, Fina Casalderrey, Manuel Lourenzo, Suso de Toro , Rubén Ruibal, Agustín Fernández Paz e Xusto Beramendi.
Son estes os nomes dos galardoados co "Premio Nacional de Literatura" que asinaron un documento onde, entre outras cousas, piden o cese do Conselleiro de Cultura polas súas polémicas declaracións sobre a cultura e literatura galegas.
máis información neste enlace, noticia do xornal La Voz de Galicia.

Sol de Inverno:::

2010-01-25T08:13:00.000-08:00

Sol de Inverno, a última novela de Rosa Aneiros, foi Premio Xerais de Novela 2009.É unha novela comprometida, densa e cun pouso de lirismo que debuxa o periplo vital dunha personaxe: Inverno. A protagonista habita diversos escenarios que nos conducen desde a perdida aldea de Antes a Barcelona, para relatarnos a crueldade da guerra; e logo ás circunstancias da fuxida a Francia; ao emblemático barco Ipanema; ao longo exilio cubano; á revolución castrista; e mesmo á viaxe ao París do maio do 68. Será en Cuba onde atopamos o pouso da emigración e dos descendentes dos cimarróns, da memoria infinita da tata Luzdivina e do cheiro das follas de tabaco do bisavó Andrés, un escenario clave para entender a singradura dunha protagonista que turra por volver a Antes. Para o xurado do Premio Xerais 2009 “Sol de Inverno constrúe un mundo simbólico e máxico polo que deambulan seres entrañables para crear un relato de pulso vagoroso, que reborda nun potente río de historias. A memoria do exilio, as súas voces e as súas feridas, que Inverno debe lamber unha e outra vez, marcan o pulso desta novela que destaca pola rebeldía dos personaxes na defensa dos ideais e da xustiza.”

FERRÍN, presidente da RAG:::

2010-01-25T01:59:00.000-08:00

Le a noticia sobre o nomeamento de X.L. Méndez Ferrín como presidente da RAG.

RELATOS DE TERROR SOBRENATURAL:::

2010-01-20T02:06:00.001-08:00

Robert E. Howard é o autor desta novela de terror e misterio traducida por Pablo Amado Fuentes. Pequeno libro, de tan só 200 páxinas. Se o pides nunha librería o seu ISBN é "978-84-935638-7-5" e custaráche 12,95€(prezo marcado pola editorial na súa páxina web)
Trátase dunha escolma na que se recollen catro dos máis importantes relatos de terror sobrenatural de Robert E. Howard: A pedra negra, Os vermes da terra, O lume de Asshurbanipal e Os fillos da noite.
Cunha fonda pegada lovecraftiana, Howard trata temáticas como os deuses primixenios, os cultos perdidos, a memoria racial, os medos que subxacen na psique do ser humano etc., todo cun maxistral estilo narrativo áxil e efectivo que non deixa indiferente a ningún lector.

o carro de Manuel María:::

2009-12-21T05:16:00.000-08:00

penélope, de Xosé Mª Díaz Castro

2009-12-21T04:57:00.000-08:00

Un paso adiante i outro atrás, Galiza,

i a tea dos teus sonos non se move.

A espranza nos teus ollos se esperguiza.

Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos

che estrolla o sono mol como unha uva;

pro tí envólveste en sabas de mil anos

i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día

a xente que levaron: Deus é o mesmo.

Suco vai, suco vén, Xesús-María!,

e toda cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono

o tempo vai de Parga a Pastoriza.

Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.

Un paso adiante i outro atrás, Galiza!

Vangardas Galegas

2009-12-15T08:57:00.001-08:00

Check out this SlideShare Presentation:

Vangardas Galegas

View more presentations from lourenzo.

Soneto de Monterrei:::

2009-12-14T09:22:00.000-08:00

Alá en Monterrei en Val de Laça,
a Violante vi beira de un río
tan fermosa, en verdá, que quedei frío
de ver alma inmortal en mortal maça.
De un alto e lindo corpo a seda laça
a pastora sacaba fío a fío,
quando lle dise: - “Morro, corta o fío”
- “Vólveo, non cortarei, seguro pasa”.
- “¿E como pasarei, se eu acá quedo?
Se pasar –respondí- non vou seguro
que este corpo, sen alma, morra cedo”.
- “Coa miña, que levas, te aseguro
que non morras pastor”

– “Pastora hei medo;o quedar me parece máis seguro.
Anónimo 1530-1540
Atribuído (?) a Luís de Camoes

O "apalpador" vólvese libro:::

2009-12-14T09:14:00.000-08:00

Moito antes de que a sociedade de consumo importase dos países nórdicos a Papá Noel, en Galiza xa habitaba a figura mítica do Apalpador.

O Apalpador é un home de barba rubia, un vello xigante, que vive nas devesas das altas montañas facendo carbón para escorrentar o frío do inverno.

Na noite do 24 de decembro baixa ata as aldeas, métese polas chemineas nas casas e achégase aos nenos e ás nenas que dormen ao remol das mantas e apálpalles as barrigas para ver se os cativos están ben alimentados. Dálles un bico na meixela e déixalles unha presa de castañas para que non pasen fame.

O Apalpador é moi lambeteiro e se os nenos lle deixan un calcetín ou uns zapatos con algo doce para axudarlle a andar toda a noite visitando todas as casas de todos os nenos galegos, el entrégalles os agasallos de madeira, tea e cartón que fixo coas súas mans no tempo de lecer do resto do ano. Ao Apalpador gústanlle máis os xoguetes feitos á man con materiais naturais como a madeira ou o barro, cheos de cariño e respectuosos co medio ambiente, que aqueles de plástico, automáticos e con pilas que gastan moita enerxía e empobrecen os nenos e nenas doutas partes do planeta.

preme sobra a imaxe para acceder á información sobre o conto

Biblioteca de CHAVES:::

2009-11-25T09:18:00.000-08:00

ENTRA na súa páxina web para descubrir unha biblioteca que che dará acceso a un impoñente mundo de literaturas, achégate á lusofonía tamén desde Chaves.

os libros non entenden de desigualdades:::

2009-11-25T09:08:00.000-08:00

...na biblioteca de VERÍN:
A Biblioteca da Igualdade e da vida: O vindeiro sábado 28 de novembro, de 11.30 a 13 horas, a Biblioteca Pública Municipal de Verín acollerá a actividade ‘A Biblioteca da Igualdade e da Vida’, co obxectivo de concienciar aos/ás nenos/as da importancia da igualdade e contra a violencia de xénero. Contacontos, manualidades ou xogos serán algunhas das actuacións programadas para esta actividade, destinada a vinte nenos/as con idades comprendidas entre os 3 e 8 anos -empadroados no municipio de Verín- e enmarcada dentro do programa de apertura de centros educativos fóra do horario lectivo e da Semana a prol da Igualdade, organizada por Femuro (Federación Provincial de Mulleres Rurais de Ourense) e o Centro de Información ás Mulleres do Concello de Verín. Para participar na mesma é necesario inscribirse nas instalacións da propia biblioteca ou no teléfono 988-414776.

...nas rúas de VERÍN:

O Centro de Información ás Mulleres do Concello de Verín e a Federación Provincial de Mulleres Rurais de Ourense (Femuro) promoven, para o próximo sábado 28 de novembro, unha ‘Marcha en Contra da Violencia de Xénero’. A saída da mesma terá lugar ás 16 horas da praza do Concello, e os asistentes dirixiranse ata a subida do Pozo do Demo, San Antón, Fonte do Sapo e retorno á praza do Concello. Esta actividade está enmarcada dentro da Semana en prol da Igualdade e contra a Violencia de Xénero, na que tamén se programaron outras actuacións como a exposición fotográfica ‘Fiestras: Visibilizando a muller rural galega’, o ciclo literario ‘A muller na historia e na literatura’ ou a proxección de curtametraxes ‘Ollando dende a igualdade’, entre outras.

...move ficha contra a violencia de xénero:
Con motivo da celebración do Día Internacional para a Eliminación da Violencia de Xénero, a Federación Provincial de Mulleres Rurais de Ourense (Femuro) e o Centro de Información ás Mulleres do Concello de Verín organizan mañá 25 de novembro, a partir das 20 horas, un percorrido silencioso desde a praza do Concello ata a García Barbón, onde se realizarán actividades reivindicativas que finalizarán coa lectura dun manifesto.

feira da industria cultural na Coruña:::

2009-11-25T09:03:00.000-08:00

A vindeira fin de semana o Palexco e o Kiosco Alfonso acollerán unha cita importante coa cultura galega, AchegARTE: A Cultura que facemos. A cultura que queremos impulsada pola Concellaría de Cultura que dirixe a nacionalista María Xosé Bravo.
A convocatoria partiu dun colectivo de persoas que reclamou da Consellería de Cultura a reedición do Culturgal, un acontecemento que reuniu a miles de persoas na cidade arredor das distintas manifestacións da nosa cultura.A Concellaría de Cultura do Concello da Coruña fíxose eco desta iniciativa colectiva e desinteresada, achegando o seu apoio e sumando tamén o apoio da Área de Promoción Económica da Vicepresidencia da Deputación da Coruña para facermos realidade entre todos e todas esta proposta. “Unha iniciativa importante para dar visibilidade á nosa cultura, para difundila e sobre todo para demostrar que ten un peso decisivo na economía do país” tal e como destacou a Concelleira de Cultura “porque a cultura xera riqueza e emprego e porque o investimento en cultura é sempre rendíbel a longo prazo”. Nesta feira/festa da cultura ao longo da fin de semana haberá espazo para as artes escénicas, as artes visuais, a música, o libro, o audiovisual, a danza e os servizos socioculturais.
AchegARTE está pensado como un espazo de encontro, de intercambio de experiencias e difusión da cultura que facemos. Unha oportunidade para coñecermos unha mostra da ampla oferta cultural galega. Nesta cita coa cultura galega poderase gozar do noso teatro, a música, as artes plásticas, o audiovisual, a danza, a palabra cantada e falada.... mais tamén será o lugar onde mercar o libro que buscas, a música que che gusta, a película que non viches, os agasallos do Nadal; ou a ocasión para facer un obradoiro de ilustración, de danza, de música, de teatro, de pintura ou maxia, para grandes e pequenos. Unha programación para todos os públicos.

e-books galegos

2009-11-13T03:10:00.000-08:00

As editoiriais Galaxia e Xerais apúntanse á moda dos "e-books" libros que podes ler grazas á redes, sen tocarlle ao soporte papel. Mira nas súas webs:

http://www.todoebook.com/ficha-editor.asp?cod_editor=EDIT001834

http://www.editorialgalaxia.es/actualidade/nova.php?id_noticia=1084

Ademais títulos como A ESMORGA xa están ao teu dispor neste soporte

A praia dos afogados, novo libro para a listaxe de BACHARELATO.

2009-11-11T02:12:00.000-08:00

Despois do éxito de Ollos de auga, con máis de 10.000 exemplares vendidos, Domingo Villar preséntanos A praida dos afogados, editada por Galixia, unha apaixonante novela de intriga que mergulla o lector no mundo da Galicia mariñeira, desde os areais das Rías Baixas á paisaxe urbana e as tabernas da cidade de Vigo.
Domingo Villar volve introducir o lector nunha intriga sen acougo. Unha pescuda policial que, en A praia dos afogados, título desta segunda novela protagonizada polo inspector Leo Caldas, tamén é unha esculca na memoria e nas ilusións fanadas.
A novela parte dun descubrimento estarrecedor. Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata unha praia da vila de Panxón, na ría de Vigo. Se non fose porque ten as mans atadas cunha brida de plástico, Xusto Castelo había ser outro mariñeiro que encontrou a súa tumba entre as ondas mentres pescaba. Sen testemuñas nin rastro da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergúllase no ambiente mariñeiro para tratar de clarexar o crime entre homes e mulleres que recean de desvelar as súas sospeitas e que, cando deciden falar, apuntan nunha dirección insólita de máis. Un caso difícil para Caldas, que pasa malos momentos: o único irmán do seu pai está enfermo de gravidade e a súa colaboración no programa radiofónico de Onda Vigo estase volvendo cada vez máis inaturable. Tampouco non facilita as cousas o carácter arroutado de Rafael Estévez, o seu axudante aragonés, que non se dá adaptado á retranca e os sobreentendidos dos galegos.
Domingo Villar (Vigo, 1971) vive en Madrid, onde traballou como guionista de cinema e televisión. Coa súa primeira novela, Ollos de Auga (2006, 6ª edición no 2009), obtivo o Premio Frei Martín Sarmiento (concedido por alumnos e alumnas lectores de toda Galicia) e, coa súa tradución para o castelán (Editorial Siruela), os premios Sintagma e Brigada 21. Tamén foi finalista en dúas categorías dos Crime Thriller Awards en Gran Bretaña. Publicada en doce países, a primeira novela protagonizada polo inspector Leo Caldas é un dos libros máis vendidos entre os lectores e lectoras galegos.

'A esmorga' tamén é cómic, canción, xogo de rol e curta para móbil

2009-11-06T03:51:00.000-08:00

pica aquí e le a noticia:

http://www.vieiros.com/nova/77088/a-esmorga-tamen-e-comic-cancion-xogo-de-rol-e-curta-para-mobil

Os vellos non deben de namorarse en Verín:::

2009-11-05T10:43:00.000-08:00

SERÁ este sábado na Casa da Cultura de Verín, ás 18:00h, non o perdas!!!

Fedorenta, unha meiga porcallenta

2009-11-04T08:52:00.000-08:00

A mítica meiga Pongwiffy vese transformada na meiga Fedorenta de Paula Pintos Ureta, que achega por vez primeira aos nenos galegos a historia creada Kaye Umansky, onde unha meiga pouco amiga da limpeza vive porta con porta cos trasnos e, cansa de aturar as súas cantadelas e axudada por unha meiga amiga súa, muda de fogar non sen moitas vicisitudes. A profesora Lourdes Lorenzo da Universidade de Vigo axúdanos nun pequeno estudo a comprender o proceso de reelaboración e adaptación cultural existente nesta tradución (en realidade, en calquera tradución) e ser conscientes do calado traballo dos tradutores na mobilidade das obras e ideas, nas interrelacións entre culturas e no diálogo pola paz entre os individuos e pobos. En definitiva, unha obra ideal tanto para os nenos, que desfrutarán coas aventuras da meiga porcallenta e descarada pero de bo corazón, e para os maiores, que lle entregarán aos seus nenos un anaco de risos e aprendizaxe, sen contar cun interesante estudo para comprendermonos mellor a orixe e vida desta obra (de todas as obras) que temos nas mans.

Eu tamén fun peliqueiro de Laza:::

2009-11-04T08:47:00.000-08:00

Nesta novela-crónica de Ánxela Gracián (Castroverde-Lugo, 1968) presentasenos con todo detalle o carnaval de Laza. Como se trata dunha festa tradicional de moito colorido e diversión, optou por mostrarnos unhas ilustracións moi realistas axeitadas ao texto. Tomando como inspiración o carnaval de Laza e a figura dos peliqueiros, tan coñecidos e admirados, describenos comovive este pobo ourensán esta festa tradicional e ao mesmo tempo a vida, vestimenta, actividade... dos peliqueiros, e mesmo como son considerados pola conciencia popular, sendo eles a alma mater da celebración. No relato, Alberto, o protagonista, reivindica e defende o seu dereito a dedicarse á farándula, á diversión, á fantasía e á sabedoría popular, despois de herdar por convicción os saberes da súa avoa. Dáselle tamén importancia á transmisión dos costumes que van pasando de xeración en xeración e fan que a cultura dun pobo siga viva tanto no día a día coma na mente das persoas.

Contatrás:::

2009-10-30T10:43:00.000-07:00

Historias con poesía ou poesías con historia, este volume da conta contos Paula Carballeira busca un lugar no andel da casas, nas que hai rapaces... e nas que non.

Ao lector habitual de poesía sorprenderalle, sen dúbida, atopar na colección Di-versos, de Edicións Positivas, unha obra de Paula Carballeira que, a pouco que pasemos as follas, intuímos dirixida a un público infantil. É posíbel mesmo que o desconcerto leve, a aqueles que procuramos nas novidades de Positivas algunha rabuñadura no sistema literario, a desconfiar de tal intuición. Ben é sabido que a editora foi desde a súa creación un espazo importante para a experimentación e o risco. Repásese senón o seu catálogo, no que figuran títulos fundamentais na evolución da poesía actual. A desconfianza, fortalecida pola ausencia de calquera indicación no propio libro acerca dos seus destinatarios, convida a unha lectura deste á marxe de calquera condicionamento xenérico. Tal camiño é precisamente o sinalado nunha breve nota de presentación editorial –non incluída no volume– que proclama a polivalencia dos textos e a universalidade dos seus destinatarios: “poemas para contar, para oír, para ler, para nenos, maiores, para rir, para chorar, sentir, para...”.Sexa esta ou outra a lectura que se leve a cabo, o certo é que o propio título do libro está a proporcionar dúas claves importantes para o seu consumo. A primeira radica no feito de “contar” e anticipa a narratividade dunha boa parte dos poemas, ao tempo que imprime carimbo persoal derivado do oficio no que Paula Carballeira ten gañado un recoñecido prestixio, o de contacontos. A segunda refírese ao feito de contar “para atrás”, isto é, coma nun xogo. É ese o sentido do texto que figura na cuberta, verdadeira invitación á aventura que supón a lectura do libro,“Persoa descoñecidapídoche un favorPensa que es pequenaMoi pequenaunha nenaConta atrásDespegaSubeSubeSubeNubeToca o ceo coa puntiña dos dedosE logo lava as mansPor se acaso”,onde sorprende a (tamén lúdica) advertencia final. Ou do poema que abre o libro, do mesmo título, verdadeira conta atrás para a viaxe: “2... esquecede por un intre / que sodes persoas / 1... / xoguemos a ser xigantes / así o mundo non será tan grande / 0... / O / Mund / O”.Dar a voltaMais ese “contar para atrás” está a suxerir tamén un segundo significado: “contracontar”, contar doutro xeito, con outras asociacións, con outros universos imaxinábeis: darlle a volta ao mundo para contalo. É a actitude que atopamos en moitas destas historias poéticas protagonizadas por trens que poderían ser norias, barcos que son berces inmensos, avións que son xigantes, soños que se soñan e personaxes, as máis das veces infantís ou pertencentes ao reino animal. Soños, viaxes e personaxes vulneran a orde estabelecida e propoñen outra, máis xusta, máis humana ou máis poética, nun exercicio no que o xogo conduce a miúdo á reflexión e mesmo á denuncia: “As ondas non queren que o capitán quede durmido / As ondas non queren que o barco afunda, / As ondas non queren que o fondo do mar se encha de porcallada”. Deste xeito, a igualdade convértese nun dos valores reiterados no libro. O poema “Unha nube gris pasou por África” é talvez o exemplo máis representativo: “A nube chorabaPorque non lle gustaba o que víaA xente poñíase contentaCantaba e bailabaPorque chovía.”Ao longo do libro a autora recorre a ferramentas propias da narración oral, como a onomatopea (“ieeeeepaie”), os encadeamentos, así coma a outras de uso corrente na literatura infantil: humanizacións, símiles, paralelismos, etc. No “contaratrás” de Paula Carballeira chaman a atención tamén as desidealizacións (“o sol, que non che fai caso, o moi imbécil”), desautomatizacións (“asustar as fabas”), os xogos fraseolóxicos (“palabra de vaca”), e moitos ecos do mundo dos xogos infantís que fan que a lectura das historias seduza, engaiole e faga asomar de cando en vez o sorriso.Mais en que andel da nosa biblioteca debemos logo colocar Contatrás no da literatura infantil ou no da literatura para adultos? No das “historias con poesía” ou no das “poesías con historia” –citando novamente palabras da presentación editorial-? Entre as obras máis arriscadas ou no espazo ermo das historias orais? A resposta é a cerna do libro: no andel das historias (poéticas) que queren facer felices (e tamén solidarios) a pequenos, mais tamén a maiores, porque, “cando a felicidade foxe / A tristeza / Sempre / Está aí”.

Abracadabras:::

2009-10-30T10:41:00.000-07:00

Este poemario, destinado ós nenos e ás nenas de Galicia, corresponde á terceira edición do Premio ARUME, que patrocina a Fundación Xosé Neira Vilas.ABRACADABRAS, de Marica Campo, foi escollido polo xurado entre case unha trintena de orixinais. Nestes versos aparece a cidade con semáforos, estatuas, quioscos... e o campo, cos seus animaliños, domésticos e salvases, como o esquío, o morcego, o grilo; e hai soños, fantasías e variados labirintos. Versos escritos con tenrura, imaxinación e achega- mento cordial ó mundo infantil.O Premio entregouse o día 8 de xaneiro de 2006 nun acto público celebrado en Gres, na sede da Fundación. Estivo presidido por D. Luís Bará Torres, Director Xeral de Creación e Difusión Cultural da X unta de Galicia, e actuaron os músicos Mini e Mero. Un grupo de nenas e nenos da comarca leron poemas do libro premiado.Aspiramos a que a poesía encha os corazóns infantís. Este é o modesto aporte da nosa Fundación, que se fai realidade gracias á colaboración de Ediciós do Castro.

A expedición do Pacífico:::

2009-10-30T10:38:00.000-07:00

Unha rapaza galega, Emilia, métese de polisón nun barco que vai facer unha expedición polo Pacífico. O seu irmán, membro da expedición, descóbrea e vístea de rapaz, xa que na época no que se ambienta o libro as mulleres non podían facer ese tipo de cousas. O resto do grupo acepta a súa presenza, crendo que é un neno. Durante a viaxe Emilia namórase dun dos compañeiros, Diego. O grupo ten moitas dificultades para facer o seu traballo e rematan sen cartos e cun expedicionario morto. Ao final da novela, Emilia...

A cidade maldita:::

2009-10-30T10:36:00.000-07:00

A narración está ambientada no mítico mundo prehistórico dos celtas e nela aparecen os personaxes desa cultura: o xefe, o bardo, o curandeiro...Neste marco contáseno-la viaxe na que diversos heroes participan na busca da salvación do pobo simbolizada pola barca de coiro e as pedras do cromlech. Na súa enfróntanse a seres fantásticos e teñen que superar probas máxicas. O toque de humor vén dado pola inclusión no relato de aspectos "modernos", polo tratamento da linguaxe e mesmo pola descrición dos personaxes.

Eu de maior quero ser:::

2009-10-30T10:35:00.001-07:00

Ainhoa, Cris, Fran, María e Miguel son cinco universitarios que viven nun piso da rúa Casa Reais na Cidade Vella compostelá e que están a piques de rematar a carreira, excepto o último ao que lle resta un curso. As diferencias canto á madurez, expectativas ou extraversións non impiden un ambiente de franca camaradería e arelas revolucionarias ás que se lle albisca o remate. Este final vén ser o trasunto da transición da adolescencia á vida adulta, con todos os medos e incertezas que acarrexa.
Como se amosa na obra, non todos serán quen de facer realidade as ilusións creadas e haberá quen acade o éxito persoal, quen fique só co profesional ou quen encalle nunha morna mediocridade. A pesar da boa relación entre o grupo, quedan ocultos, gracias a silencios cómplices ou á falta de perspicacia dalgún dos protagonistas, paixóns sentimentais soterradas ou sexualidades heterodoxas que non se é capaz de sacar á superficie. En conxunto, a novela representa unha viaxe ao "modus vivendi" dos estudiantes de Santiago e a un período vital imposible de esquecer pero que non ha voltar. No texto reflíctense os temas que máis preocupan aos mozos como as dificultades de acadar a estabilidade afectiva, os problemas da vivenda, do traballo ou a incerteza do futuro.

Memorias dun Neno Labrego:::

2009-10-29T11:40:00.000-07:00

Eu son Balbino. Un rapaz de aldea. Coma quen di, un ninguén. E ademais, pobre". Así comezan os pensamentos, do neno protagonista, no territorio limitado do mundo rural galego.
Conta neste seu diario as súas experiencias, desde as festas tradicionais como o Entroido ou as da parroquia ata a vivencia dramática do loio familiar pola morte do padriño esmagado por un carro, que lle impide disfrutalas. A morte tamén está presente na trampa para raposos na que cae o seu can Pachín; alí planta logo unha cerdeira. Únense deste xeito esperanza e loito, sempre á busca dun futuro non escrito. Así, cando non pode disfrutar da festa, vai á rebusca ao campo o día seguinte: atopa unha caixa, que non dá aberto, e despois lévalle a auga. Con ela marchou o soño imposible das moedas de ouro.
Neste xogo de contradiccións a emigración pode se o mellor camiño, como asegura seu pai cando marcha para América o irmán Miguel, ou unha falsa saída, como defende o padriño.
Ás veces, certamente, a única saída rebelde contra a inxustiza é a fuxida. É o que fai cando seu pai lle pega por enfarruscarlle a cara ao ricachón e mimado Manolito; atópao Pachín. Na procesión escapa para pillar as canabelas dos foguetes e dá na casa do xudío, que lle reflexiona sobre a hipocrisía da xente, que non busca a verdade nin a xustiza. O castigo, en forma de malleira paterna, dóelle máis na alma que no corpo.
A escola é frustrante e non abre moitos vieiros. Primeiro, o mestre andaluz non entende a terra na que está nin o entenden a el. Logo, namórase da mestra de Betanzos, converténdose nun dos mellores alumnos. Pero ela casa, marcha e entón Balbino négase a volver ao colexio.
Seu pai castígao poñéndoo a servir. Parece o seu destino. Pero aprendeu do xudeu que o que importa na vida é ser honesto, solidario, e do enterrador que deixando feito algo de valor non se morre de todo.
Cando emigra o amigo Lelo e comeza a escribirlle contándolle cousas de alá, aparca a escrita do caderno pois agora ten con quen desafogar os seus pensamentos. Déixallo a Alberte, universitario que escribe libros, que disque non llo vai ensinar a ninguén.
É este un texto clásico da literatura infantil-xuvenil galega, con traduccións a diversas linguas e centos de milleiros de exemplares vendidos, incuestionado e verosímil testemuña literaria dunha Galicia realmente existente.

clube de lectura verín:::

2009-10-29T09:24:00.000-07:00

Apura que chegas tarde! o clube de lectura de Verín está a piques de pecharse, se estás interesado-a ponte en contacto coa biblioteca municipal:
http://av.centromultimedia.net/microsite/verin/biblioteca/galego/index.htm

Diario dunha noiteboa:::

2009-10-22T03:53:00.001-07:00

Partindo dunha sentenza xudicial pola que coñecemos a morte de Susana Figueiras, o protagonista, xornalista de profesión e historiador de vocación, escribe un diario a través do cal se nos desvela a vida dun grupo de estudantes de Universidade da Compostela, á súa propia, en que o pasado parece ter unha enorme pegada, o latexar da cidade compostelá... até levarnos a un final sorprendente e, ao tempo, revelador da trama que se pretende resolver.

Así nacen as baleas:::

2009-10-22T03:50:00.000-07:00

Con “Así nacen as baleas”, a escritora Anxos Sumai obtén o Premio Repsol YPF do ano 2007.Nesta segunda edición, o premio de narrativa breve organizado por Repsol YPF en colaboración coa Secretaría Xeral de Política Lingüística e publicado por Editorial Galaxia outórgase a unha obra que conta a historia dunha liberación a través da ollada dunha muller. Unha novela na que sentimentos, paixóns, condicionantes sociais e biografía estouran a través dunha maneira de narrar que descobre un mundo cos ollos novos de quen quere vivir nel de xeito diferente.Logo de acadar o Premio da Crítica galega con Anxos de garda no 2004 e despois do éxito entre lectores e lectoras de Melodía de días usados, Anxos Sumai obtén o Premio de Narrativa Breve Repsol YPF 2007. Así nacen as baleas conta a historia dunha viaxe de regreso á casa, á orixe familiar dunha muller nova que retorna ao seu pasado como única posibilidade de entender e vivir o presente.De volta desde California, onde como bióloga traballa coas baleas, a narradora da novela redebuxa o seu pasado coa axuda da lembranza da figura do seu irmán Ramón, un neno con problemas psíquicos que, coma a protagonista, só é quen de existir mentres pode facerse preguntas.Anxos Sumai conta a historia cunha linguaxe narrativa na que metáforas, personaxes e relato conflúen para describir o mundo desde a ollada diferente dunha rapaza e do seu irmán discapacitado psíquico.O premio, que na anterior edición obtivo Miguel Sande coa a novela “Se algún día esta muller morta”, foi concedido por un xurado formado por representantes da Asociación de Escritores en Lingua Galega, da Real Academia Galega, da Asociación Galega de Editores, dos organizadores e de Editorial Galaxia.

Ollos de auga:::

2009-10-22T03:48:00.001-07:00

Editorial Galaxia publica "Ollos de auga", novela coa que Domingo Villar inicia a súa andaina na narrativa policial en galego. Protagonizada polo inspector Caldas, un personaxe co que axiña se han familiarizar lectores e lectoras, esta obra salienta por combinar suspense, personaxes orixinais, ambiente urbano e humor nas doses precisas que esixe o xénero negro. Un novo autor para a literatura galega e unha novela na que lectura e diversión son sinónimos.Na torre da illa de Toralla, en plena ría de Vigo, aparece o cadáver dun saxofonista. O asasinato, dunha crueldade e sangue frío inusitados, vai ser investigado por Leo Caldas, inspector de policía que busca o seu lugar no mundo e que, ademais do seu traballo na comisaría, intervén nun consultorio radiofónico ao que os cidadáns se achegan coas queixas máis diversas. O séu axudante, Rafael Estévez, é un aragonés destinado na cidade, un elemento estraño en terra hostil cun carácter demasiado impetuoso para os seus novos veciños. O caso desenvolverase entre o ambiente cálido e nocturno dos clubs de jazz e a atmosfera tensa e afectada da alta burguesía viguesa.Novela policial salferida de humor e con grandes doses de suspense, "Ollos de auga" sitúa o seu autor na liña de escritores que, coma Andrea Camilleri e Henning Mankell, renovan o xénero negro desde Europa cunha obra na que o interese da narración se ve acrecentado por unha visión crítica da sociedade. Na obra de Domingo Villar conviven certa melancolía coa ledicia da música e o viño branco. Unha historia de misterio zarrapicada de ironía, unha intriga retranqueira, unha novela negra en cores.

Cárcere Verde:::

2009-10-22T03:35:00.000-07:00

Esta novela está de actualidade posto que o seu autor acusou á gañadora do premio planeta de usar o título que el tiña rexitradao para Cárcere Verde na súa edición en castelán, podes ler máis na prensa:

http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/10/16/00031255693264034838403.htm?idioma=galego

En Cárcere Verde dáse unha descoberta sorprendente na selva, o lector acompaña aos personaxes na súa indagación, sentindo a presión e o ambiente abafante que nos fala da condición primaria do ser humano

A Nosa Cinza:::

2009-10-22T03:32:00.000-07:00

O protagonista de A nosa cinza é un rapaz nacido en 1947 que conta a súa nenez nos anos da posguerra, os medos e inseguridades da adolescencia, o espertar do amor, os días de escola

Á lus do Candil:::

2009-10-22T03:31:00.001-07:00

Á lus do candil. Contos a carón do lume viu a luz en 1953, logo de obter o premio de narrativa do certame literario convocado polo Centro Galego de Bos Aires. Ao longo da década de 1940 Fole, instalado desde anos atrás na terra de Quiroga, foi escribindo este feixe de contos, ao que lle seguirá Terra brava. Contos da solaina (1955). Presente xa en ambos os títulos o seu asentamento na tradición oral, trátase de relatos concibidos para seren contados.
O capítulo inicial “Terra do Courel” serve para o que o narrador primeiro presente o espazo, polo que os estudos da obra falan de conto de contos ou da posibilidade de ler a obra como novela enmarcada. Tamén os personaxes, catro fidalgos reunidos unha vella torre medieval illada pola neve, e que pasan o tempo contando os contos que a seguir imos ler, algo que ao tempo liga a obra ao anonimato da literatura oral.
Nos contos de Fole aparece inserida unha especie de etnografía literaturizada que dá conta da cultura do mundo rural así como dunha cosmovisión dos seus habitantes, e centra a súa ollada con especial atención na paisaxe, no humor e nas experiencias extraordinarias. Examínase a cultura material da montaña do Courel, da comarca do Incio e do val de Quiroga, rexistrando as condicións de vida, alimentación, vestimenta, costumes, traballo e fala desas terras. O que configura dalgunha maneira un inventario documental, por medio da súa prosa núa, desprovista de retórica.
É a paisaxe a que liga a cultura material e a cultura espiritual ï€nisto Fole volve á visión de Otero e Riscoï€ e é xustamente a dimensión misteriosa e máxica da cultura popular de Galicia é o trazo máis evidente da súa narrativa.
Nos quince contos de Á lus do candil recórrese ao amplo repertorio da mitoloxía popular para reelaborar lendas de lobos, aparecidos, premonicións, meigallos e tamén soños fantásticos. Pero van máis alá dunha inxenuidade popular que puidese dar lugar a relatos costumistas, con marcas dun certo racionalismo crítico traspasado de ironía. Aí, en “Os defuntos falaban castelao” ou “O Lordanas” o misterio do sobrenatural resólvese pola vía dun certo humor con pretensión de veracidade.
Fole, posuidor dunha importante formación literaria, sempre falou da súa admiración polos contos populares rusos, así como pola narrativa de Dickens ou Arthur Conan Doyle e pola narrativa de misterio de Edgar Allan Poe. A obra de Fole gozou no seu momento dunha difusión non adoita a nivel popular xustamente por ese proceso de dignificación do conto popular, que volve circular a nivel oral unha vez reelaborado.
O comentario do remate dos relatos adoita ter un ton didáctico ou reflexivo, por veces identificábel con algún refrán popular, e a estrutura da acción é pechada. A relación do autor co xornalismo e co cinema está presente nos contos, que poden ser lidos como crónicas de sucesos convertidas en pequenas prosas entre o lírico e o descritivo.
Fole ten unha marcada preocupación didáctica, e quere presentar tipos, costumes vocábulos e xiros sintácticos que se dan na realidade. Así, na procura da verosimilitude, salientan uns diálogos que incorporan ao galego literario formas dialectais do Courel, e non refuga mesmo arcaísmos, voces espurias ou a representación da diglosia.
Con Contos da néboa (1973) e Historias que ninguén cre (1981) continuou a traxectoria dun narrador que polas súas características temáticas e formais se podería encadrar nun estadio previo ou simultáneo á Época Nós e que foi determinante na recuperación da narrativa na posguerra.

Os Biosbardos:::

2009-10-22T03:29:00.001-07:00

Os contos de "Os biosbardos" (1962) escribiunos Blanco Amor coa intención de recrear a infancia, ese mundo compartido que todos levamos dentro. Protagonizados por rapaces e narrados desde a proximidade emotiva que fornece a primeira persoa, atopamos nestes relatos unha excepcional comprensión e unha pescuda sincera, sincera, tamén intensa, desa lenda que para cada un de nós vén ser a infancia.Neste libro absolutamente fóra do común, Eduardo Blanco Amor recrea o mundo de Auria, a súa cidade natal, a través da ollada dos nenos. Da man dun dos grandes mestres da nosa narrativa contemporánea, o lector realiza unha viaxe íntima, ás veces desacougante, a través de oito relatos escritos co engado, a emoción e a eficacia que sempre posúen as evocacións dun mundo perdido, mais que aínda está presente na nosa memoria. Neles a lingua galega acada un novo e sorprendente rexistro, a habelencia do escritor para recrear a fala seduce a imaxinación e sorprende o oído. Nesta edición respéctanse integramente as escollas léxicas e morfolóxicas, os dialectalismos e todas as características lingüísticas propias do galego do autor

A Esmorga:::

2009-10-22T03:28:00.000-07:00

A esmorga de Eduardo Blanco Amor é unha novela tremendista que emprega a técnica do diálogo telefónico e da redución temporal mediante a presenza dun narrador protagonista que é interrogado por outro personaxe, do cal só temos constancia pola presenza no texto duns guións introdutores.
A aventura narrada en A esmorga ocorreu 90 anos antes da súa narración (...púxenme agora a escribir esta crónica, e coasi corenta anos de tere recollida tan lene documentación e a noventa dos sucesos mesmos [9]). Debido a isto a atmosfera máxica, sen límites, de A esmorga vén dada por unha visión dos feitos que é provocada pola distancia temporal.

O porco de pé:::

2009-10-22T03:26:00.001-07:00

O Porco de Pé é unha novela satírica de Vicente Risco ambientada nunha vila ourensá a comezos do século XX.
A primeira obra narrativa de Risco é Do caso que lle aconteceu ó doutor Alveiros. Despois, nos números 39 e 40 de Nós inseriu Risco o comezo de Os europeos en Abrantes. O porco de pé retoma o ambiente e o ton burlesco da obra anterior e é unha diatriba da burguesía, unha sátira do castelán que chega a ser alcalde nunha cidade galega. Os personaxes, como vemos no seguinte anaco do texto, son caricaturas e arquetipos:
Na postguerra, D. Celidonio ascendeu de porco a marrán e chegou a ser alcalde. A parenta inflou coma o fol da gaita. [...]Don Celidonio é gordo e artrítico. O carrolo sáelle para fóra; na calva ten unha que outra serda; ten as fazulas hipertrofiadas, da cor do magro do xamón, e tan lustrosas, que semellan que botan unto derretido; ás nádegas e o bandullo vánselle un pouco para abaixo.O lardo rezúmalle por todo o corpo, e no vran súdao en regueiros aceitosos e en pingotas bastas, coma as que deitan os chourizos cando están no fumeiro.Así como é graxento o corpo, tamén o miolo de D. Celidonio. Se lle escachasen a testa, tiña que ser con pau-ferro e picaraña, en lugar dunha sesadahabía atopar un unto. Corpo e alma, tanto ten, todo é graxa e manteiga. Don Celidonio é igual por dentro ca por fóra: carne e espírito son a mesma zorza, misturada e revolta, co mesmo adubo de ourego e pemento).
Perante D. Celidonio, o representante dos intelectuais na novela é o doutor Alveiros, que, achándose en espantosa soidade, remata por claudicar, sumándose ás hostes do alcalde e cacique don Celidonio.

Un nicho para Marylin:::

2009-10-22T03:22:00.000-07:00

Un nicho para Marilyn é unha novela negra escrita por Miguel Anxo Fernández publicada en xaneiro de 2003.
É a primeira entrega das aventuras do detective de orixe galega afincado en Los Angeles Frank Soutelo.
Frank Soutelo recibe o encargo dunha señora maior, ex-actriz de segunda fila, de atopar o cadáver de Marilyn Monroe, dado que o seu nicho está baleiro.
O detective indaga no camposanto máis famoso de Los Angeles, cheo de restos de famosos de Hollywood. Alí contacta con Tabasco, un policía de orixe mexicana adscrito a unha brigada especial. Dita brigada encárgase de loitar contra o contrabando de cadáveres, algo común entre necrófilos e entre xente pudente que desexa ter os restos dos seus seres adorados.
O libro está narrado en primeira persoa, pero con moitas chiscadelas ó lector. Porén, en certas ocasións trátase dun narrador omnisciente, que coñece os sentimentos e situacións que non coñece o detective, narrador principal. Malia todo, recoñece que para a narración, non escrita de modo voluntario, senón que foi requirida por unha editorial, foi axudado por varios "negros"·
Ó ser a primeira aventura da saga, ocupa certo tempo en presentarse. Fala da súa orixe e do seu pasado, así como de como coñeceu á súa secretaria e de relación entre eles.
O detective coñece moi ben a cidade californiana polos seus tempos de policía, pero tamén coñece bos restaurantes rexentados por galegos. Axudado pola súa secretaria Pat, desenvólvese ben en diferentes ambientes, utilizando diferentes vehículos e traxes segundo a situación o requira.
Ademais de moitas referencias cinematográficas, tamén hai homenaxes á cultura galega, como na gastronomía ou na música.

Unha árbore, un adeus:::

2009-10-22T03:20:00.000-07:00

A historia dunha muller que, mentres planta unha árbore, vai evocando, a través do diálogo cun amigo, unha parte do seu pasado. A análise fonda, chea de matices, dunha alma feminina delicada, intelixente e sensible.

Valdamor:::

2009-10-22T03:16:00.000-07:00

A acción de VALDAMOR desenvólvese nun mundo futuro, hipotético pero xa posible, no que a ciencia venceu á morte.Autora: .

Morrer en Castrelo de Miño:::

2009-10-22T03:14:00.000-07:00

Decidimos titular esta noveliña Morrer en Castrelo do Miño porque en Castrelo do Miño puido suceder, como dicimos, a historia que nela se conta. Pero, sobre todo, que Castrelo do Miño significou dentro da loita mantida desde hai moitos anos polo pobo galego -sempre ofendido e asoballado- contra a invasión bárbara que supuxeron -e aínda supoñen- os encoros. E porque en Castrelo de Miño, pese á ira e á oposición das súas xentes, e de todos cantos estiveron ó seu lado, morreron moitas cousas. Claro que tamén naceu o "non", rotundo e unánime, contra o medo e o silencio impostos polos caciques e os torturadores franquistas.

Xosé Fdez.Ferreiro.

listaxe de libros para bacharelato:::

2009-10-22T03:09:00.000-07:00

ALERTA SENTINELA!
MEMORIA PARA XOANA
A QUINTA DE SALER
RESISTENCIA
ÁS DE BOLBORETA
O QUE É A VIDA
A SOMBRA DESCALZA
RÚA CARBÓN
CAPITAL, ÚLTIMA SESIÓN
AIRE NEGRO
PEPA, A LOBA
O CIDADÁN DO MES
O LAPIS DO CARPINTEIRO
O SOL DO VERÁN
RUÍDOS. RELATOS DE GUERRA
A SAGA DUN AFIADOR
MORRER EN CASTRELO DE MIÑO
VALDAMOR
UNHA ÁRBORE, UN ADEUS
UN NICHO PARA MARYLIN
O PORCO DE PÉ
A ESMORGA
OS BIOSBARDOS
A LUS DO CANDIL/ CONTOS DA NÉBOA
A NOSA CINZA
CÁRCERE VERDE
OLLOS DE AUGA
DIARIO DUNHA NOITEBOA
ASÍ NACEN AS BALEAS

A SAGA DUN AFIADOR:::

2009-10-21T08:37:00.000-07:00

Era xa pola noitiña cando chegou á casa. Abriu a porta do patio e entrou. Parou uns momentos escoitando, mirando. Logo foi á corte e viu as vacas roendo na palla por riba do carro. As pitas no poleiro, os porcos ganindo no cortello, esperando pola calda da cea. Na eira oíanse os rapaces que brincaban entre os palleiros e os hórreos. Xandón pechou a porta da cortee subiu as escaleiras. Entrou na casa. Carolina estaba pelando patacas na cociña, á beira do lume, sentada nun tallo, co pano posto na cabeza, anoado debaixo do papo. Ó velo diante, tremeu e quedou coma inmobilizada.

O SOL DO VERÁN:::

2009-10-21T08:18:00.000-07:00

Os recordos de Helena son subscitados polo suicidio de Carlos, evocando os veráns compartidos na infancia mentres indaga nos motivos desa acción brutal e sorprendente constitúen o argumento desta obra. É unha historia de amor e morte, ao tempo que un canto melancólico á beleza, á xuventude, a plenitude da vida e a memoria. Novela póstuma do acreditado escritor galego Carlos Casares, coeditada por Editorial Galaxia e a Fundación Caixa Galicia, pouco despois do seu falecemento.

O LAPIS DO CARPINTEIRO:::

2009-10-21T08:03:00.000-07:00

O lapis do carpinteiro é unha historia de amor, melancolía e liberdade. Un grande amor en tempo de guerra e posguerra que chega ós nosos días entre Marisa Mallo, unha fermosa moza de Fronteira, filla dunha familia reaccionaria e o médico republicano Daniel Da Barca, posuídor da beleza tísica e seguidor da teoría da realidade intelixente do doutor Nóvoa Santos. Fronte a eles a mirada escrutadora dun home que non tiña medo, Herbal, o garda da cadea da Falcona que verá restaurada a súa condición de ser humano por obra e gracia de tantas formas de amor como o lapis do carpinteiro lle foi ensinando a debuxar. O lapis do carpinteiro é testemuño dunha traxedia curativa, unha metáfora de tódalas guerras, unha loita contra o esquecemento que demostra o poder salvífico do amor. Esta excepcional novela ficará no lector gravada coma un engrama, coma o sulco dunha cicatriz que rescata o mellor da nosa memoria.

O lapis do carpinteiro de Manuel Rivas é a novela galega contemporánea máis apoiada polos lectores. Publicada en 1998, dende entón, conta con dezanove edicións e case setenta mil exemplares vendidos en lingua galega, ademais de constituír a obra máis traducida da literatura galega (ata agora a dezaseis linguas) e ser adaptada ao cine por Antón Reixa e ao teatro polo grupo Sarabela. Esta nova edición, dentro da colección “Xerais. Os libros do XXV aniversario”, ilustrada polo pintor Xosé Luís de Dios e correxida e actualizada definitivamente polo autor, constitúe polas súas características e acabamentos un acontecemento na edición en lingua galega. O lapis do carpinteiro é unha historia de amor, melancolía e liberdade, en tempo de guerra e posguerra, que chega aos nosos días. Un grande amor entre Marisa Mallo, unha fermosa moza de Fronteira, filla dunha familia de ambiente reaccionario, e o médico republicano Daniel Da Barca, posuidor da beleza tísica e seguidor da teoría da realidade intelixente do doutor Nóvoa Santos. Fronte a eles a mirada escrutadora dun home que non tiña medo, Herbal, o garda da cadea da Falcona que verá restaurada a súa condición de ser humano por obra e graza de tantas formas de amor como o lapis do carpinteiro lle foi ensinando a debuxar. Unha novela que constitúe o testemuño dunha traxedia curativa, unha metáfora de todas as guerras, unha loita contra o esquecemento que demostra o poder salvífico do amor. Unha novela excepcional que coa presente edición ilustrada ficará no lector gravada como un engrama, coma o sulco dunha cicatriz que rescata o mellor da nosa memoria.

O CIDADÁN DO MES

2009-10-21T02:48:00.000-07:00

O punto de partida d’ O cidadán do mes é o electrizante encontro entre o detective Horacio Dopico e Sonia Bouzas, unha escultural e voluptuosa muller que busca o seu marido, un vixilante nocturno desaparecido misteriosamente. O caso non ofrece demasiadas complicacións e o detective acepta o traballo, mais Dopico non sabe que deberá moverse con moita precaución nunha complexa intriga onde a dobre moral e a corrupción non son patrimonio exclusivo da clase política. O seu instinto, varios litros de whisky, unha sorna punk cultivada a conciencia nos arrabaldes de Ourense e unha Smith & Wesson, acompañarán ao detective nunha historia na que conviven sexo, violencia, drogas e rock and roll, aínda que o realmente importante é que estamos en agosto e Horacio Dopico non tolera nada ben as altas temperaturas.

PEPA A LOBA

2009-10-21T02:45:00.000-07:00

Pepa A Loba, a muller por antonomasia do bandoleirismo galego, ten por fin a súa novela de raigame histórica, xurdida dos propios alicerces desta afouta e rebelde capitá de gavela, que acadou sona no século XIX por máis de media Galicia. A súa memoria medrou imparablemente nunha lendahistoria forxada polo pobo galego dende entón, para ofrecer, ao cabo, a imaxe libre e inapreixable que hoxe temos dela. Unha muller indómita e combativa, malia as duras adversidades que sufriu.Carlos G. Reigosa atina cun relato directo e punxente que trenza unha intensa historia de amor sobre un fondo de violencia que emparenta co das Comedias Bárbaras e Divinas Palabras de Valle-Inclán, fillas do mesmo territorio e do mesmo espírito do tempo. Unha novela memorable de lectura engaiolante que, por riba da lenda, nos reconcilia coa verdadeira historia da máis famosa bandoleira galega de todos os tempos.

Rúa Carbón

2009-10-14T08:11:00.001-07:00

Paula ten tres avoas, dúas en Donostia e a outra en Vigo. A punto de cumprir os dezasete anos, Maite, a súa nai, contaralle que Iñaki, o seu pai biolóxico, foi coma ela mesma, militante de ETA político-militar e morreu, antes que Paula nacera, cando colocaba un coche bomba. O desvelamento deste segredo e as vacacións que pasará en Euskadi na casa das avoas Edurne e Nekane provocarán na vida de Paula unha conmoción tremenda e un nó moi difícil de desennovelar. Velaí o comezo da trama argumental de Rúa Carbón, a novela na que Marilar Aleixandre propón a procura do pai como eixo do problemático tránsito dunha adolescente á madurez. Unha narración valente, onde o conflito político vasco funciona como teón de fondo, sobre a procura complexa das identidades individuais e colectivas.

A sombra descalza

2009-10-14T08:08:00.000-07:00

Elsa, unha moza de dezaseis anos, vive asfixiada nun ambiente poboado de segredos familiares procedentes dun pasado escuro. A corda tensa dos silencios rómpese cando ela remexe neles, e fai que as voces das mulleres da casa, Amadora, Esperanza e Florinda, caladas durante moito tempo, revelen misterios que atinxen aos homes das súas vidas, Xuliano, Fernando, Bieito e Rafael, nunha tentativa de recuperar a dignidade perdida polas miserias da Guerra Civil. Nesa época quedou ancorada unha presenza ausente, Sagrario, que sen estar, paira pola vivenda como unha sombra descalza.An Alfaya mereceu o PREMIO LAZARILLO DE LITERATURA XUVENIL 2005 con esta emocionante e descarnada novela sobre a recuperación da dignidade das mulleres e a necesidade de esculcar no pasado para facelo.

O que é a vida

2009-10-14T08:04:00.000-07:00

Teo Runner, o repartidor máis rápido do Interpizza, aguanta a un xefe irascible e moi esixente. Aproveita as súas saídas na Bultaco para emular os heroes cinematográficos e restaurar a orde e a xustiza na cidade. Runner non esquecerá botar a Primitiva que xoga a medias co seu amigo Fins ou chamar a Susi e a Lore, esas mozas que tanto o queren. Na súa vida, pois, hai un lugar para a amizade, e de repente aparece o amor. Pero da orde e da xustiza tamén se ocupan os policías Santos e Palmeira, e tamén viven a amizade e o amor. Unha proba máis do que a vida. Santos e Palmeira patrullan incansables a cidade ata que o seu coche se atopa, sorpresivamente, coa Bultaco de Runner.O que é a vida é unha novela urbana de ritmo vertixinoso, unha homenaxe á cultura do cine e do cómic contemporáneo.

ÁS DE BOLBORETA:::

2009-10-14T07:57:00.000-07:00

Na ¨ Luzada¨ , a cafetaría de Patricia, conflúen cada mañá os camiños que transitan os personaxes d´ As de bolboreta, a novela de Rosa Aneiros gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de literatura xuvenil 2009. O de Manuel, un neno de orixe africana, a quen lle morreu a súa nai adoptiva, que comparte varias horas do día co seu avó. O de Lola e Eusebio, un matrimonio de persoas maiores que viven soas e deben enfrontar as difíciles decisións que esixen a vellez e a aparición da enfermidade. O de Iqbal, un mozo de pais paquistanís que decidiu marchar de Londres tras os atentados terroristas no metro de 2005. O de Aysel, unha kurda que manifesta a impotencia que sente pola indiferenza con que a comunidade internacional acolle a represión exercida contra o seu pobo por parte do goberno turco. O dos alpinistas do monte Gurugú, dous mozos nixerianos que tentan atravesar o valado da fronteira de Melilla para poder reunirse coa súa tía, que agarda todos os días no bar unha chamada que confirme a chegada dos seus sobriños a Galicia. E tamén o de Paco e Adolfo, dous homes covardes que non aprenderon a considerar as súas mulleres como compañeiras de viaxe, e o da señora Filomena, e o de Ana, e o de Fiño& O xurado do Premio Fundación Caixa Galicia 2009, que outorgou por unanimidade o galardón a esta novela de Rosa Aneiros, sinalou que Ás de bolboreta presenta unha estrutura non xerarquizada, dividada en breves capítulos onde calquera parte está conectada con todas as demais, un puzzle de pezas engarzado do mesmo xeito que se engarzan as vidas dos personaxes da novela ; salientando, ademais, que mediante a conexión do cotián con outras historias que poden semellar máis afastadas conséguese unha intensidade narrativa reforzada polo acertado emprego dos rexistros que se van adecuando aos distintos personaxes que conforman a novela . Para concluír que Ás de bolboreta é un relato triste e esperanzador ao mesmo tempo, fondamente humano, solidario e internacionalista.

le a noticia en La Voz de Galicia:

http://www.lavozdegalicia.com/ferrol/2009/09/24/0003_7991871.htm?idioma=galego

Resistencia

2009-10-14T07:53:00.000-07:00

Resistencia, a obra que constitúe o debut de Rosa Aneiros en Xerais Narrativa, percorre a historia política e social de Portugal, a través da vida de personaxes pertencentes a varias xeracións, desde os anos vinte ata os anos noventa do século XX. Mercé ao relato, a través dunha voz narrativa omnisciente, preferentemente presentada en terceira persoa, que protagonizan os personaxes principais –Dinís e Filipa– artéllase un percorrido centrado na represión exercida en Portugal durante as dictaduras de Salazar e Marcelo Caetano e na actividade da resistencia clandestina antifascista; un pano de fondo fundamental entretecido co relato dun bo número de historias de amor, entre as que salientan a de Dinís –un obreiro da fábrica de vidro Irmáns Stephen– e Filipa –filla dun rico comerciante de Coimbra–. Dinís e Filipa namoran perdidamente sen calibrar as consecuencias. O Pinhal do Rei, no oeste portugués, converteuse no testemuño da vida. Pero ninguén pode escapar ós designios do tempo e a vida dos amantes viuse marcada polas adversas circunstancias políticas que desangraron Portugal ata a Revolución dos Caraveis. Para os protagonistas a militancia política non foi unha opción senón unha esixencia e tiveron que pelexar contra a miseria e contra os seus propios sentimentos. E loitaron desesperadamente coa única arma da que dispuñan: a resistencia. Resistencia é unha novela de amores afastados na que todo o move o amor, que case sempre nace inocente e que axiña se vai tornando complexo é difícil. Unha novela memorable que se move entre a exaltación da resistencia política exercida por algúns personaxes e o amor entendido como algo cruel que converte as persoas en escravas. Novela apaixonante, escrita co ímpeto da vida, difícil de esquecer; Resistencia é, pois, toda unha singradura a través da historia portuguesa da man de dúas familias maldicidas pola escravitude do amor, a morte e o silencio.

A Quinta de Saler

2009-10-14T07:50:00.001-07:00

Un editor contrata a dous escritores que non se coñecen entre eles para que escriban unha novela compartida sobre O Liberal de Saler, un home que intentou instaurar unha especie de comunismo no antigo Couto Mixto. Ese é o Riveiro Coello constrúe unha novela orixinal e ben tramada, escrita cun sorprendente dominio da linguaxe literaria e as técnicas narrativas.

Sentinela, Alerta!!

2009-10-14T07:42:00.001-07:00

O Licenciado prepara, sen sabelo, o seu propio cadaleito na carpintería da prisión, onde os ebanistas se afanan en tallar os mobles para o Dobre, o director do centro, corrupto e violento, aquel ser cruel e odiado por todos, implacable perseguidor dos homosexuais, torturador de reclusos e da súa propia muller… Unha militante comunista emprende unha desesperada folga de fame, convencida pola súa ética revolucionaria que non coñecerá o prezo da liberdade se non se pelexa por ela; a degradación á que ela mesma se somete levaráa a rememorar os deleites irrepetibles das manteigadas e da lamprea que facía a súa nai … Un preso relata oufano como matou a súa muller porque ela se lle repuxo… Unha muller maltratada decide tramitar o divorcio e convértese nunha fuguista de incerto destino… Moncho sofre na cadea o acoso de Rúper, un ser embriagado polo goce de infrixir dor sexual nos seus compañeiros… Homes e mulleres coa existencia trabada, seres recluídos por barrotes verticais e horizontais, víctimas do fanatismo que levan a celosía da cadea incrustada nos ollos.¡Sentinela, alerta! recolle dez textos nos que María Xosé Queizán aborda o lado máis escuro da condición humana: a práctica da tortura e dos malos tratos infrixidos sobre as mulleres e sobre os máis débiles. O espacio da cadea nos tempos da dictadura unifica unha atmosfera desacougante onde a violencia, a crueldade, a corrupción, a desolación… devoran a dignidade dos seres humanos.

Maldito D.N.I.!

2009-10-13T03:58:00.000-07:00

Olimpio Montes, aos seus 50 anos, e logo de facer un estudio "cronolóxico" da súa familia, chega á conclusión de que vai morrer aos 80 anos. Quere vivir feliz os anos que lle restan, e cavila que só unha cousa llo pode impedir: o D.N.I. Decide, por iso, facerse pasar oficialmente por morto para vivir tranquilo, falsificando un certificado de defunción. A muller acepta seguirlle o xogo, rexentando o negocio familiar, aínda que el ben se encarga de asustar a un cliente que lles debía varios millóns, que entón pagou a débeda Unha multa de tráfico por non ir documentado, e o empeño do policía, ridiculizado por multar a un morto, son a causa de que, cando pretende cobrar a herdanza multimillonaria dun parente emigrado, acabe internado nun psiquiátrico.

Anagnórise

2009-10-13T03:55:00.001-07:00

Nicolau Arís recorda, mentres na praia vai abrindo o día, as palabras dela ("As persoas estamos feitas para levar adiante os proxectos máis fermosos"). Pero xa non está. E conta logo do día que marchou da casa sen avisar (ten 17 anos) para facer un traballo: levar a Madrid un quilo de "chocolate". Logo de horas facendo autostop sorprendeuse cando lle parou unha muller, que ademais písalle ao coche. Comezan así unha longa viaxe xuntos chea de prexuízos que o paso das horas vai desmontando. Pechado en si mesmo, cavila na moza, Natalia, implicada inxustamente nun roubo no supermercado, á que axudou pero aínda así sospeita que lle puxo os cornos cun amigo. Segundo avanza o camiño, a conversa coa muller é máis franca e o desafogo máis doado. Sabemos entón que a súa mai é unha bébeda que se puxo mal dos nervios desque morreu unha filla na praia mentres o pai, embarcado, desentendeuse do drama familiar. A comunicación chega ata a súa confesión entre bágoas de que o busca a garda civil e o seu amor por Natalia. Paran varias veces: nunha feira, no mosteiro de San Cibrán, que garda unha fermosa historia de amor medieval... ata que chegan á meta.Na despedida, ela regaloulle un bolígrafo para que escribise a súa novela-desafogo que se podería titular "Anagnórise". A decrepitude do piso de destino e os amigos acabouno levando ao hotel da muller: morrera vindo de Granada, onde a agardaba a filla, deixando unha carta para el. Era Xulia Andrade, escritora,... No cemiterio apareceu Natalia. Era a súa filla. Bicouna e choraron xuntos coa música de fondo do David Bowie daquela viaxe.

Asústate Merche!

2009-10-13T03:53:00.000-07:00

Velaquí a historia de Auria, unha rapaza de quince anos que está a vivi-los problemas da adolescencia. Como non ten irmáns, todo canto lle acontece compárteo cunha amiga imaxinaria, Merche, á que se dirixe no seu diario. Filla de nai solteira, Auria é previda na casa arreo sobre os riscos vencellados á relación cos rapaces. É por iso polo que Auria se nega a medrar e sente medo ante a posibilidade de namorarse, experiencia que identifica cos sufrimentos padecidos pola súa nai. Esta situación empeza a cambiar cando a nai inicia unha relación amorosa co cura da parroquia. Isto coincide co comezo da amizade entre Auria e Paio, un rapaz ó que coñece durante unha viaxe de peregrinación por Europa. Con Paio, Auria descobre o amor por primeira vez e, aínda que non está segura de que este vaia durar toda a vida, loita con tódalas forzas porque así sexa.

Galicia será en 2010 a capital mundial da literatura infantil e xuvenil

2009-10-13T03:49:00.000-07:00

Galicia será en 2010 a capital mundial da literatura infantil e xuvenil coa celebración do 32ª congreso do IBBY e a apertura do Centro Internacional para a Diversidade Cultural.
O 2010 será un ano crucial para a literatura galega. Á súa declaración como Ano do Libro e a Lectura e á conmemoración do Ano Xacobeo, súmase a organización en Santiago de Compostela do 32º Congreso Internacional do IBBY, que terá como lema “A forza das minorías”. A celebración do evento máis importante da literatura infantil e xuvenil coincidirá coa apertura o ano vindeiro dun novo centro internacional IBBY, dedicado á diversidade cultural. O centro terá como sede permanente a Biblioteca de Galicia, na Cidade da Cultura.

Podes continuar a lectura desta nova na web: http://www.prazadasletras.org/lectura/reportaxes/reportaxe/718/a-forza-das-minorias-sentirase-en-compostela

ler

2009-09-30T02:17:00.001-07:00

Agustín Fernández Paz é un dos autores galegos máis lidos na actualidade, ten numorosos títulos dirixidos especialmente ao público xuvenil. Rapazas é un libro de relatos que versan sobre a discriminación. Se te animas a lelo podes escribir as túas reflexións sobre o libro no espazo destinado aos comentarios.